பன்முகத்தன்மையை ஏற்கும் பாரதப் பண்பாட்டில் மொழிப் பேதத்திற்கு இடமில்லை
-கருங்குளம் மா.முருகன்
சமஸ்கிருதம், தமிழ், இந்தி, தெலுங்கு என பெரும்பாலான இந்திய மொழிகள் SOV (Subject-Object-Verb / எழுவாய்-செயப்படுபொருள்-பயனிலை) என்ற சொல் வரிசை அமைப்பைக் கொண்டுள்ளன.
* தமிழ்: நீங்கள் (S) எப்படி (O) இருக்கிறீர்கள் (V)?
* இந்தி: ஆப் (S) கைஸே (O) ஹைன் (V)?
ஆனால் ஆங்கிலம் போன்ற ஐரோப்பிய மொழிகள் பெரும்பாலும் SVO (Subject-Verb-Object) அமைப்பைக் கொண்டுள்ளன (எ.கா: How are (V) you (S)?).
மொழியியலில் இதற்கு "இந்திய மொழியியல் பகுதி" (Indian Linguistic Area) என்று பெயர். அதாவது, வெவ்வேறு மொழிக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவையாக இருந்தாலும், ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் மக்கள் ஒன்றாக வாழ்ந்து கலந்ததால், இந்திய மொழிகள் அனைத்தும் ஒரே மாதிரியான இலக்கண மற்றும் சிந்தனை அமைப்பைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன.
2. உலக மொழிகளில் இந்திய மொழிகளின் தாக்கம்
இந்தியாவிலிருந்து மக்கள் உலகின் பிற பகுதிகளுக்குப் புலம்பெயர்ந்ததாலும், வணிகத் தொடர்புகளாலும் இந்திய மொழிகளின் தாக்கம் ஐரோப்பிய மற்றும் உலக மொழிகளில் ஏற்பட்டுள்ளது என்பது நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மை.
* இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழிக் குடும்பம்: சமஸ்கிருதத்திற்கும் லத்தீன், கிரேக்கம், ஜெர்மன் போன்ற ஐரோப்பிய மொழிகளுக்கும் உள்ள ஆழமான வேர்ச்சொல் ஒற்றுமைகள் இதற்குச் சான்றாகும் (எ.கா: மாத்ரு -> மாதர்/Mother, பித்ரு -> பாதர்/Father, நாமம் -> நேம்/Name).
* தமிழ் மற்றும் திராவிட மொழிகளின் தாக்கம்: பழங்கால கடல் வணிகம் மூலம் தமிழ் சொற்கள் பல உலக மொழிகளுக்குச் சென்றுள்ளன (எ.கா: அரிசி -> Oryza/Rice, தோகை -> Peacock-ன் ஹீப்ரு சொல் 'Tukki', இஞ்சி -> Ginger).
3. ஒரே சிந்தனைத் தளம் (Cultural Synthesis)
"தர்ம, அர்த்த, காம, மோக்ஷம்" என்ற வாழ்வியல் நெறி தமிழில் மிக அழகாக "அறம், பொருள், இன்பம், வீடு" என்று பன்னெடுங்காலமாகப் பயிற்றுவிக்கப்படுகிறது. திருவள்ளுவரின் திருக்குறள் இந்த அறம், பொருள், இன்பம் என்ற முப்பாலையே அடிப்படையாகக் கொண்டது (வீட்டுநெறி என்பது அறத்தின் வழியே அடையத்தக்கது என்பது தமிழ்ப் பண்பாடு).
வார்த்தைகள் வேறாக இருந்தாலும், ஒட்டுமொத்த இந்தியாவின் சிந்தனை, தத்துவம், ஆன்மீகம் மற்றும் வாழ்வியல் விழுமியங்கள் (Values) அனைத்தும் ஒன்றாகவே பிணைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை இது காட்டுகிறது.
4. பன்முகத்தன்மையே பாரதத்தின் பலம்
இந்தியாவை மொழிகளின் அடிப்படையில் பிரிப்பது தர்க்கரீதியாகத் தவறானது. ஏனெனில், இந்தியாவில் மொழி என்பது மக்களைப் பிரிக்கும் கருவியாக இருந்ததில்லை; மாறாக, அது கலாச்சாரப் பரிமாற்றத்திற்கான ஊடகமாகவே இருந்துள்ளது. பன்முகத்தன்மையை (Diversity) அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு, அதற்குள் ஒரு ஆன்மீக மற்றும் பண்பாட்டு ஒருமைப்பாட்டைக் காண்பதே பாரதப் பண்பாட்டின் தனித்துவமான குணமாகும்.
எனவே, மொழிகளுக்கு இடையே உள்ள வேற்றுமைகளைக் கடந்து, அவற்றைப் பிணைப்பது அவற்றின் செழுமையான இலக்கியங்களில் காணப்படும் ஒரே சிந்தனை மற்றும் ஒரே பண்பாட்டு இழையே ஆகும் என்றால் அது மிகை இல்லை. .
